بنیاد ایران شناسی-معاونت پژوهشی
روز جهانی قدس

نويسنده : شباهنگ مهاجرانیتاريخ: 1394/04/23

روز جهانی قدس

چنانچه در بستر تاریخ،کاوشی در یافتن مصداق برای واژه‌های ظالم و مظلوم انجام پذیرد، چه بسا انسان آگاه و بشر ذی وجدانی را نیابیم که در کنار دو لفظ صهیونیسم و فلسطین مکث و تامل نکند.چه قلم‌ها که ظرف نیم قرن، مظلومیت فلسطین و فلسطینی را نگاشت، و جرم و جنایت‌های رژیم اشغالگر قدس را بر ملتی ستم‌دیده و بی‌پناه ثبت کرد.

مسئله‌ی فلسطین،مسئله‌ای است دو رخساره، که با یکدیگر پیوند دارند.در یک چهره،تراژدی خونینی متبلور، و در چهره دیگر، جنایات وحشیانه‌ای نقش بسته است. مسئله‌ی فلسطین، مسئله‌ی ملتی است که سرزمین او و نیاکانش به زور تصاحب شده است تا مردم بیگانه و غاصب دیگری که هیچ حقی بر آن سرزمین ندارند، جای او و آبا و اجداد او را بگیرند.در سرزمین این ملت، دولتی بیگانه، متعصب و نژادپرست پا گرفته که نمایانگر استعمار و استثماری منحصر به فرد در تاریخ است. رژیمی که با نادیده انگاشتن واقعیت 45 قرن تاریخ فلسطین، اصول حاکمیت و حق تعیین سرنوشت ساکنان اصلی این سرزمین مقدس را نادیده انگاشته و اشغال سرزمین‌های عربی و اقدامات تروریستی و نژادپرستانه خود را تداوم بخشیده و مردم این سرزمین را به اجبار از خانه و کاشانه خود بیرون رانده و گویی بر جانشان و تمامی دارایی‌ و اموالشان چنگ انداخته است. و وجود صدها هزار عرب فلسطینی بی‌پناه و آواره در اردوگاههای مختلف مؤید این سیاست استعماری و نژادپرستانه می باشد .

" صهیونیسم " اشاره به تفكری دارد كه خواهان احیا آئین یهود و گسترش نفوذ آن به سراسر فلسطین است، بلکه به تمام سرزمینهایی که در فاصله بین نیل تا فرات واقع شده اند می باشد . ولی مفهوم این كلمه طی 50 سال اخیر بسیار متفاوت تر از گذشته شده و به نیات و خواسته های رهبران گروههای تندرو و تروریست یهودی اطلاق می گردد . گروههای متعصب یهودی در سالهای جنگ دوم جهانی تصمیم گرفتند به طور مخفیانه یهودیان سراسر جهان را به فلسطین انتقال دهند .شعار " كشتار و آزار یهودیان در اروپا " بهانه ای بود تا این گروههای تندرو یهودی تصمیم قبلی خود را در مورد تشكیل حكومت واحد یهود در فلسطین از طریق كوچاندن خیل عظیم یهودیان اروپا به این سرزمین عملی سازند. انتخاب فلسطین برای تاسیس حكومت یهودی بخاطر كثرت یهودیان موجود در آن در مقایسه با سایر نقاط جهان و همچنین تقدس این سرزمین از نظر یهودیان بوده است . زیرا فلسطین به هر حال موطن حضرت موسی (ع) پیامبر آئین یهود بوده است . صهیونیست ها با هر ترفندی که بود کشور خود را تأسیس کردند ، هر چند یهودیان در زمان تاسیس اسرائیل نسبت به جمعیت مسلمانان بومی به شدت در اقلیت قرار داشتند.

امروزه در فلسطین از ساکنان قانونی و و اقعی آن کمتر کسی دیده می‌شود.کسانی که باقی مانده‌اند،تحت سلطه صهیونیست‌ها و زیر بار ظلم و ستم آنان در مکان‌هایی محصور و در بازداشتگاه‌ها به سر می‌برند.تراژدی فلسطین تنها به سال 1948 م. منحصر نمی‌شود، بلکه از همان هنگام ورود انگلیس در سال 1917 م. تا هنگامیکه این کشور آن را در سال 1948م. به صهیونیست‌ها تحویل داد، ژرفای این تراژدی مشاهده می‌شود. شمار ساکنان فلسطین در سال 1917م. حدود 700 هزار تن بود که 644 هزار تن از آنان عرب و 56 هزار تن یهودی بودند.یعنی شمار یهودیان پیش از ورود استعمارگران انگلیسی به فلسطین،کمتر از 10 درصد ساکنان عرب بود.عرب‌ها در آن هنگام مالک 5/97 درصد سرزمین‌های فلسطین بودند در حالیکه فقط 5/2 درصد این زمین‌ها در دست اقلیت یهودیان بود.

هنگامیکه انگلستان در سال 1947م. مسئله فلسطین را در سازمان ملل متحد مطرح کرد، تنها 6 درصد از زمین‌های فلسطین در اختیار یهودیان بود.یعنی عرب‌ها در سالی که «بیانیه تقسیم فلسطین» صادر شد،علیرغم 30 سال سلطه انگلیس که دارای سیاست صهیونیستی آشکاری بود، همچنان 94 درصد از زمین‌های فلسطین را در اختیار داشتند.اعراب در سال 1948م. یعنی سال برپایی رژیم غاصب صهیونیستی و به رغم بیرون راندن اغلب مردم فلسطین از مرزها و نیز سی سال انتقال یهودیان به این سرزمین، همچنان دو سوم کل ساکنان فلسطین را تشکیل می‌دادند.

در ماه مه 1948 .م یكی از رهبران اصلی یهودیان به نام «بن گوریون» رسما در یك جلسه سیاسی ، تاسیس حكومت " اسرائیل " را اعلام كرد. این حكومت حاصل توافقی بود كه رهبران اصلی گروههای تندرو یهودی با تبانی و همفكری یكدیگر ، یك سال قبل از آن در دامنه كوه صهیون ، بنای یك حاكمیت نژادپرستانه را در فلسطین گذارده بودند. حكومتی كه بدین ترتیب با نام اسرائیل تاسیس شد از ابتدای ظهور خود به ترور ، تخریب و كشتار صاحبان اصلی فلسطین یعنی مسلمانان عرب پرداخت تا زمینه های فرار آنان از این سرزمین را فراهم آورد. این وقایع از دو نظر محكوم بود : یكی ماهیت جنایات كه با كشتار روزافزون مردم و ویران كردن خانه و كاشانه آنها همراه بود و دیگری واهی بودن ادعای تاریخی یهودیان برای تملك خاك این سرزمین . زیرا اگر حضرت موسی در فلسطین سكونت یافت ، حضرت عیسی پیامبر مسیحیان که اساساً در فلسطین متولد شده بود . در دوره حیات اسلام نیز این سرزمین جز قلمرو خلافت اسلامی قرار گرفت و بیت المقدس به عنوان اولین قبله مسلمانان جهان به رسمیت شناخته شده بود و حضرت رسول (ص ) از همین مكان به معراج رفتند. بنابراین فلسطین سرزمینی است كه برای پیروان همه ادیان الهی صاحب ارج و احترام است و چون حداكثر جمعیت آن طی حدود 1400 سال گذشته مسلمانان بوده و آثار و ابنیه اسلامی نیز در آنجا به مراتب بیشتر از آثار و ابنیه مسیحی و یهودی است ، لذا بدیهی است که تعلق خاطر فلسطین به اسلام بیشتر باشد تا به سایر ادیان .

پس از سال 1948م. واقعیت کاملاً تحریف شد . اقلیت یهودی که در سالهای آغازین تجاوز ، کمتر از 10 درصد ساکنان فلسطین را تشکیل می‌دادند، تا امروز به بیش از 3 میلیون یهودی بیگانه بالغ شده‌اند که سرکردگان صهیونیسم آنها را از نواحی مختلف جهان گرد هم آورده و در فلسطین اسکان داده‌اند؛ سرزمینی که پیش از این هرگز آن را ندیده و در آن زندگی نکرده بودند . این اقلیت یهودی که در سال 1917م. تنها 5/2 درصد از زمین‌های فلسطین و در سال 1947م. فقط 6 درصد از آن را در اختیار داشتند، اکنون با زور و جنگ و تجاوز و حمایت مستکبران جهانی،کلیه سرزمین‌های فلسطین را در اختیار گرفته و بخش‌هایی از دیگر سرزمین‌های عربی از جمله منطقه جولان سوریه را نیز به اشغال خود درآورده‌اند . در حقیقت یک تلاش آگاهانه و سازمان‌یافته و پیوسته در خلال نیم قرن انجام گرفته است تا از لحاظ انسانی، اقتصادی ، جغرافیایی و سیاسی تغییراتی در فلسطین بوجود آید و سایه شوم صهیونیسم را بر این سرزمین مقدس و دیگر سرزمین‌های اسلامی بگستراند.

بر همین اساس، می‌توان گفت که شناخت مسئله فلسطین و تجاوزات و جنایات صهیونیست ها برای جهان اسلام امری ضروری و حیاتی است؛ بویژه برای جمهوری اسلامی ایران که با صلابت تمام، شعار اسلامی «آزادی قدس» را به عنوان یکی از ارکان استراتژی خود مطرح کرده و در نظر سایر مسلمانان گیتی، به صورت ام‌القرای جهان اسلام درآمده که از هر سو چشم جهانیان به آن دوخته شده است و خصوصاً مستضعفان جهان که به این کشور امید بسته‌اند.صهیونیسم نیز با آگاهی از این موضوع، به هر صوت ممکن سعی می‌کند موانعی را در برابر احقاق این شعار به وجود آورده و این شعار فراگیر جهانی را به هر صورت ممکن خنثی نماید.

اسرائیل در بیش از 50 سال حاكمیت خود در منطقه دست كم 5 جنگ بزرگ و پرتلفات را با همسایگان عرب خود براه انداخته و چون در همه این جنگها از حمایت نظامی آمریكا و اروپائی ها برخوردار بوده ، پیروزی را از آن خود ساخته است . امروز نیز بخاطر همین برتری و همان حمایتهای آمریكا و اروپاست كه دولتهای عرب خاورمیانه ، از موضع ضعف با صهیونیستها سازش می كنند و در روند سازش این صهیونیستها هستند که همواره امتیازگیرنده هستند .اما قوام عزت مسلمین و حیات و بقای هویت فلسطین و فلسطینی، به استمرار مقاومت و مبارزه بر ضد صهیونیسم بستگی دارد؛ کمااینکه در ایجاد وحدت جهانی امت اسلام، تنها شعاری که می‌تواند موثر باشد و همه گروه‌ها و جریان‌های سیاسی اسلامی را گردهم آورد، فریاد جهانی آزادی قدس است.

در راستای این اصل حیاتی بودکه در سال 1358ش. و با پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری حضرت امام خمینی«قدس‌سره» ، به ابتكار ایشان آخرین جمعه ماه مبارك رمضان هرسال به عنوان " روز جهانی قدس " شناخته می شود.این طرح چنان سنجیده و حساب‌شده مطرح گردید که از همان سال اول با استقبال پرشور مسلمانان جهان روبه‌رو شد و فلسطینیان، در وزش نسیم حیات‌بخش آن جانی تازه یافتند. «روز قدس» که روز همبستگی با ملت مظلوم فلسطین و تجدید عهد مسلمانان با قبله نخستین اسلام خوانده شد، آتشی بر جان صهیونیست‌ها افکند که به یقین هرگز نخواهند توانست به راحتی خود را از آن برهانند. امام خمینی«قدس‌سره» با روش بی‌سابقه و استثنایی خود در جریان هدایت انقلاب، شیوه نوینی از مبارزات مردمی را به ملت‌های تحت ستم و بویژه فلسطینیان آموخت و به آنان فهماند که چنانچه به جای تکیه بر عناصر قومی و ملی و دل بستن به تعاملات سیاسی و رجال سرسپرده سیاست، محور مبارزات خود را مبتنی بر باورها و آرمان‌های اسلامی و اراده جمعی و وحدت کلمه کنند، هیچ قدرتی یارای مقابله با آن ملت را نخواهد داشت. هدف از روز قدس این است كه از یكسو وابستگی فلسطین و بیت المقدس و قدس شریف به دنیای اسلام مورد تاكید قرار گیرد و از سوی دیگر فكر آزادسازی قدس از چنگال صهیونیستها در میان مسلمین جهان احیا گردد. در این روز همه ساله مسلمانان جهان در كشورهای خود با انجام تظاهرات باشكوه ، برلزوم از بین رفتن کشور جعلی اسرائیل و بازگرداندن فلسطین و قدس شریف به صاحبان اصلی آن تاكید می كنند.از این رو مراسم روز قدس یك آئین تشریفاتی نیست بلكه نمادی ازنفرت عمومی دنیای اسلام نسبت به زورگوئی ها و جنایات رژیم اشغالگر صهیونیستی و حامیان آن می باشد.

آنچه صهیونیست‌ها همواره از آن وحشت داشته‌اند این بوده است که اولاً، مبارزات ضد اسرائیلی در میان همه فلسطینیان گسترش یابد و ثانیاً، خاستگاه این مبارزات ایمان و باورهای اسلامی باشد.از این رو اینک که این قیام با تأسی به انقلاب اسلامی مردم ایران، با شعار «الله‌ اکبر» و بدون هراس از تانک‌ها و گلوله‌های دشمن به پیش می‌تازد، صهیونیست‌ها به شدت دچار اضطراب و وحشت و سردرگمی شده‌اند.در دستیابی به این مهم، نعمت انقلاب اسلامی، پیکر بی‌رمق مستضعفان جهان را روحی دوباره بخشیده و پیام حضرت امام خمینی«قدس‌سره» در تعیین آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به عنوان روز همبستگی با مظلومان و ستم دیدگان جهان، به ویژه مردم فلسطین، بر قلب‌های مایوس ملل مسلمان جهان و ملت مظلوم فلسطین، نور امیدی پاشیده و صبر و مقاومت مسلمانان فلسطین و لبنان و شجاعت و جسارت مقاومت اسلامی، نقطه عطفی در آهنگ غلبه حق بر باطل ایجاد کرده است .

روز قدس در میان مردم کشورهای اسلامی، تبدیل به یک سنت شده است. در سال های اخیر، حتی در کشورهای اروپایی نیز تظاهرات مردم در روز قدس بیش از پیش مشاهده می شود. آری، روز قدس، روز همه ماست؛ روز همه انسان های آزاده است؛ روز همه کسانی است که عدالت می خواهند و در برابر ظلم و ستم، ایستادگی می کنند.


منابع:

1- صفاتاج، مجید ، «ماجرای فلسطین و اسرائیل»، دفتر نشر فرهنگ اسلامی،تهران،1385،چاپ سوم.

2- کریمیان، احمد ، «یهود و صهیونیسم : تحلیل عناصر قومی، تاریخی و دینی یک فاجعه»، مرکز چاپ و نشر دفتر تبلیغات اسلامی ، حوزه علمیه قم، قم،1384، چاپ اول .

3- آثار موضوعی: «فلسطین از دیدگاه امام خمینی»، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی«قدس‌سره»، تهران، 1378،چاپ چهارم .

4- پایگاه اطلاع‌رسانی فرهنگ ایثار و شهادت :‌ www.navideshahed.com

کلیه حقوق برای وب سایت بنیاد ایران شناسی محفوظ است. ©١٣٩5

نشانی: تهران، خیابان شیخ بهایی جنوبی،خیابان ایران شناسی،شهرک والفجر

طراحی و اجرا: اداره رایانه و فناوری اطلاعات